Tekamül Şiiri - Bekir Erçalışkan

Şu yalan dünyanın malını, bir servet sandım;
Bunca demdir tamah edip; boşa aldandım...
Hayaller peşinde koşup; nefsime kandım;
Heyhat!.. Nafile geçti ömür; beyhude yaşlandım!

Bu fani dünyaya inanıp, boş yere bağlandım;
Hangi güle meyletsem; dikeniyle yaralandım...
Her sevdanın sonunda, hicran ateşinde yandım;
Gaflet uykusundaymışım meğer; artık uyandım!

Ateş varken nurdan, ben sadece dumanı sandım;
Gölgeyi hakikat bilip; bir garip hayale daldım...
Gönül gözüm kapalıymış; hep surete inandım,
Hakikat deryasında; ham benliğimden utandım!

Aşkının nârıyla tutuşup; için için harlandım,
Varlık hırkasından soyunup; dergâhına dayandım...
Hikmet denizinde yundum; nurunla paklandım,
Yokluk kapısından geçip; hiçlikte tamlandım.