Yalnız doğdu Âdem, yalnızca kendi nefesiyle.
Bir bakmışsın yummuşsun gözlerini hayata anlayamazsın bile.
Yüzünde çile...
Mezarda duygular gelmiyor dile.
Arıyorum, yeniden doğuşun hattı düşmüyor.
Gözlerimden öfkenin kıvılcımları saçılıyor.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta