Kadın inancının aldanışında gözyaşı
Acılarıyla utancı kemirmekte yüreğini
Bir çocuk tutunmuş anasının eteğine
Ayakları yol bilmezlik çaresizliğinde
Ne güzel açmıştı kollarını sevmek özlemiyle zamanında
Ne çok inanmıştı gözlerinden ışıkları çalan o karagözlere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sizden şiir okumak güzell....
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta