Masanın üzerinde duran mum söndüğünde,
Beni hatırlayan en son fanî öldüğünde,
Yazan kalemin mürekkebi tükendiğinde,
Sade "bedenim" kalacak şu yalan dünyada.
Kelimeler yetmiyor kendimi anlatmaya,
Dilim yetmiyor birine derdimi satmaya,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta