Uzun raylar üzerinde bir tren gidiyor
Siyah dumanlarına katık ediyor göz yaşlarımı
Etrafında papatyalar sarı beyaz
Bir mendil sallıyor uzaktan çobanlar
Hayallerinde süsledikleri yolculuklarına
Benim ise uçuruyor rüzgar umutlarımı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok teşekkür ederim değerli yormunuz için selamlar...
özlem kokulu dizelerin yazarına selam olsun
saygılar kaleminize
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta