hiç bir bahar almadı koynuna
anızlarda tattı ilk şehveti
teninde kıymıklar çığlık çığlığa
bereketini yitirmiş toprak üstünde
serili kaldı badem gözleri
ne kulağı vardı hislerinin ne canı yüreğinin
bir “tıp “ oyununda donup kalmıştı her şey
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta