Tebeddül Şiiri - Utku Akar

Ezberimdin sen;
gecenin kırılmış zincirlerine özenen
yalnızlık harfi ruhumun payandasında.

Tenimde sertleşen duanın pası
bozkırın gece yarısı gölgesine düşerken
çınladı içimde;
toprağın belleği,
rüzgârın küflü sayfaları,
bakır bir çanağa dökülen
tarih kırıntıları kadar eski bir suskunluk…

Bir tebeddüldün sen;
gizli bir devrilme, içten bir kırılma.
Hicran defterimin otuz ikinci mısrasında
yüzünü saklayan bir gölge
saat ıssızlığında kaybolan o tek adım gibi:
duyulsa her şey dağılacak,
duyulmasa gece tamamlanmayacak.