Eskimiş yıllar biriktiriyorum yaşlı usumda.
Bir dere akıyor ömrümün kıyısından.
Çocukluğum çoktan yosun tuttu taşların gölgesinde.
Kaç defa buz ağladı gök çocukluığumun üzerine?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta