Ben kendime bile acımıyorum artık,
Kendi içimdeki fırtınayla büyüdü bu öfke.
Zayıflığa yer yok, merhamet çok uzak,
Yalnızca gerçekler konuşur bu son safhada.
Emeğe, hatıraya ya da sahte gülüşlere,
Sığınacak bir yer aramıyorum kimsede.
Yollar ayrıldığında, çizgiler çekildiğinde,
Ben sizleri rahat harcarım, bilesiniz en derinde.
Ne gözümde bir yaş, ne içimde bir pişmanlık,
Sessiz bir fırtına gibi verilir bu son karar.
Kendi ruhunu ateşe atmış birinden,
Kimse artık hiçbir teselli ummasın.
Üstüme gelirseniz sizi harcarım.
Konum: Kayseri, Türkiye
Tarih: 10 Ocak 2026
Saat: 17:41
Kayıt Tarihi : 10.1.2026 17:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




dilinize sağlık
beğeni ile okudum
TÜM YORUMLAR (1)