Kapalı karanlık bir kutuya
Hapsedilmiş bir kuş gibi,
Çırpındıkça kanatlarımın
Kırıldığını sanıyorum.
Anlıyorum ki burdan çıkış yok
da kaçamıyorum...
Taşlar diyorum. Yerine oturmuyor ve "bazen kendi hayatımdan haberimin olmadığını düşünüyorum"
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta