Taş,
kendi ağırlığını bilmeyen bir beden gibi duruyor yerde.
Kim bilir kaç kez atıldı, kaç kez unutuldu,
kaç avucun çizgilerine tutunup sonra bırakıldı.
Ben eğilip almıyorum;
çünkü dokunsam, kendi içimdeki eski bir sesi uyandıracak:
Sokakta karşılaştım.
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.
Devamını Oku
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta