Taş Kesilen Köşekler

Vakit eski zaman, yol iz bilmez...
Bir kervan yürür bozkırın bağrında...
Bir ah işitilir, bir dua yükselir göğe...
Ve koca kervan, taş olup kalır sessizce...

Eski bir masaldır, dilden dökülür
Kervan yola düşer, boyun bükülür
Dağlar arasından bir ses duyulur
Taş kesilen can Köşektaş

Yükü ağır kervan, yolu bitmemiş
Mevla’nın katına duası yetmiş
Deveyle köşekler hep yan yana gitmiş
Kayada gizlidir can Köşektaş

Bak hele şu karşıki dikili taşa
Neler gelmiş garip kervanın başa
Tarihin mührüdür, gel bak şu işe
Efsane yurdudur hey can Köşektaş

Karasakal derler, ismi yad olur
Taşa bakanların gönlü şad olur
Bu sessiz kayalar bize yâd olur
Mazinin sesidir can Köşektaş

Yüzlerce yıl geçmiş, rüzgar esiyor
Kayalar zamana hüküm kesiyor
Görenler bu sırra hayran kalıyor
Mücevher gibidir can Köşektaş

Kökü efsaneden, dalı gerçektir
Bu toprak bize kutsal bir çektir
Kayası sarsılmaz, kalbi çiçektir
Sırrını saklayan hey can Köşektaş