Taş duvarlar ördüm Şiiri - Murat Ülkü

Taş duvarlar ördüm ruhun yanına,
Sığmadım bir türlü kendi canıma.
Gölgen çekilince damarlarımdan,
Yabancı kesildim akan kanıma.
Q
Gidişin mühürdür suskun dilimde,
Bir enkaz bıraktın gönül ilimde.
Eskiden dünyayı taşırdı kalbim,
Şimdi bir harf bile ağır elimde.
Q
Aynalar küskündür, bakışım duman,
Dursun istedim de durmadı zaman.
Sen benden gittin gideli canım,
Kendime yük oldum, halim pek yaman.
Q
Güneşin feri yok, sular bulanık,
Geceler uykusuz, sabahlar yanık.
Attığım her adım geriye çeker,
Yollar bile artık benden usanık.
Q
İçimde bir boşluk, dipsiz bir kuyu,
Unuttum gülmeyi, unuttum huyu.
Varlığın ab-ı hayat idi bana,
Zehir eyledim ben ekmeği, suyu.
Q
Gönlümün sarayı döndü virana,
Sorar mısın bir kez halim sorana?
Kendi gölgem bile küstü peşime,
Kırgınım feleğe, devran sürene.
Q
Hangi yana baksam hayalin durur,
Hasretin vurdukça bağrım kavrulur.
Sen benden gittin gideli sevdam,
Ömür yaprak gibi kopar, savrulur.
Q
Mevsimler değişti, bahar gelmiyor,
Kimse şu içimin yasın bilmiyor.
Öyle ağırım ki artık kendime,
Ecel de nazlıdır, kapım çalmıyor.
Q
Dilimde feryat var, gözümde yaşlar,
Sanki üzerime yıkıldı taşlar.
Mevsimi devirdik hüzün ayına,
Zemheride kaldı bütün telaşlar.
Q
Garip Murat der ki; bitmez bu sızı,
Alnıma yazılmış kara bir yazı.
Sen benden gittin gideli buralardan,
Kaybettim rotayı, söndü gök yıldızı.