Doymuyor insanlar görmezden gelme
Tarla çamur çıprak ayak çuval boş
Fakir evde sekiz çocuk karın aç
Bak etrafa dağıt bıraz vergi say
Zaman kısa çabuk geçti ben o değilim
Taşı kırar iş yapardım ekmek parası
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrikler sevkle okudum..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta