Gözlerin sanki gökyüzüyle denizin
karanlık savaşından doğmuştu.
Bu uçsuz bucaksız maviliğin
ortasında yitip gitmiştim.
Sözlerim bir dağın yamacında,
bakışlarının götüreceği
küçük bir su kümesi gibi birikiyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ediyorum.
Gönlünüze kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta