Gecenin sezeryanla doğurduğu Tanrının çocuklarıydık biz.
Bizdik, karanlığa oturup dumanı griye boyayan
Parmak uçlarından akan her bir dokunuşu gökyüzüne üfleyen
Masum çocuklardık biz
Sırtımın yamaçlarında nefesin esiyordu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta