Tanrıça Şiiri - Nedim Çekin

Aşksız bir ihtilale yakalandı kalbim
Mahzenine sızan kanım,
şelale gibi dökülüyor kalbine
Belki de sevgi,
kefaleti ödenmeyen bir kadının
çatlamış dudaklarında gizli

Firari bir gönül,
enkazında umutların düş kırıklığıyla titrer
Ceryana adaktalorize edilen yürek bağımsızlığını ve
özgürlük kokan derin duygularını çoktan yitirmiş
Akan kanla beslenir toprak
Kırık bir cam gibi
parça parça savrulur yarınlar
Ölümün ritmine kaldırılmış
esmer yüzlü çocuklar

“Kusursuz” denilen tanrıçaya
kurban edilmiş narin bedenler
İffetini koruduğu için suçlanan kadınlar,
iffetsiz tanrılara yar edilmiş
Karanlığa zincirlenmiş güneş
göğü yetim bırakmış
Dağların çiçekleri
birer birer dökülür
Kurur meyve bahçeleri
Ve vurulur güzel gözlü ceylanlar

Din tüccarları makinelerle sayar parayı
Yokluk, için de yaşayan insanlara şükür secdesine gitmeleri öğretilir bu asalak düzende
Yerdeki kan, çocuk kanıdır
Otorite kefaret mırıldanır vicdanın ölçüsünü kaçırmışçasına
İnce, zarif, bade dudaklı kadınlar
indirim etiketleriyle örtünür vitrinlerde
Fişlere iskonto eklenmiştir

Ama insanlık eksik yazılmıştır bu kurulu düzen de
Devşirme politikalarla
ezilir gariban.
Küçücük, cansız bedenler
soğuk dolaplarda bırakılır
Kendini çocuklarına siper eden tanrıçalar
Haftalar boyu kanlar içinde yolun orta yerinde cansız bedeni bırakılır.

Göz kör,
dil lal,
kulak sağırdır artık çocukların ve iffetli tanrıçaların çığlığına
Kimse duymak istemiyor hayatın son,
en çıplak haykırışlarını