Yürek yorulunca gözyaşı gözden değil, içten akarmış
Tadı, kokusu, hatta dumanı bile olurmuş onun
Ten denilen ete, kemiğe bürünen kimselerin göremediği
Ten kafesinden kurtulup, mana gözüyle bakabilenlerin gördüğü
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta