Tanrı Müzisyen Olmalı Şiiri - Bekir Dalkıç

Ağlayışında bir bebeğin öyle acı acı,
Geceleyindi ve ilkin biri keman çalıyor zannederdim.
Derdim, Tanrı müzisyen olmalı.

İlk adımlarıyla dansa kalkan sarhoş kardeşim.
Elinde çıngırakla bir bebek, gülerdi.
Gülerdim.

İlk aşklarımız tambur ederdi boş yüreklerimizi.
Vurulurdu her biri, göğüslerde güm güm güm!
Tanrı müzisyen olmalı derdim.

İnletirdi geceleri o el darbeleri.
Kimler çalıyor derdim piyanoları.
Kimbilir derdim.
Acıdan çığıranlar vardı gecelerde, zevkten de,
Ve çaresizlikten, öfkeden.
Ağıtlar duydum yollarından geçerken.
Üzülürdüm, ağladım.
Tanrı müzisyen olmalı derdim, Tanrı müzisyen olmalı.

Havlardı köpek koroları, o miskin akşamlarda.
Meler dururdu koyunlardan biri.
Bir hüzün okunurdu titreyen sesinde,
Duyardım, titrerdim.
Dışarıda uğuldayan rüzgarlar vardı, uçuşurdu penceremizin perdeleri.
Bir türkü mırıldanırdı annem, bana atkı örerken.
Ve hep sorardım.
"Tanrı şarkı söyler mi anne?"