Tanrı Dağlarında Sevdam Şiiri - Erdal Balcı

‘Sana yine seni yazdım,sana yine sana yandım’

Seni sevdiğim günler,hala ruhumu yakar,
Daha on altısında, bir, ilkbahar.
Gözleri,Isık Göl kadar derindi,
Adım dilinden düşmezdi.

Narın’nın soğuk rüzağarı saçlarını savurur,
Savrulan saçları boynuma dolanır...
Sevda hızlıydı,iki gencin yüreğinde,
Gülünce,sanki kalbi atardı içimde,
Önce,yollar ayrıldı,beklemek zorunda kaldı,
Zaman geçmez oldu,sonra düşman...
Telefonlar suskun,Mektuplar rüzğara karıştı.
Birgün bir haber geldi!
CANINA KIYMIŞTI !
Uçmak isterken göğün mavisine,düşüverdi bembeyaz karın üstüne
Daha on altısında, baharında,yolun başında,
Gülen yüzü solmuş,görenler şakın!
Dudağında,son bir nefes
‘’AŞKIM’’.
Düştün ama,toprağa değil yüreğe,
Yağan her yağmurda,karda,
Kayan her yıldızda,
Sende varsın diye,
Bakamaz oldum göğe.
Yaşarım!
Sensizde yaşarım,yaşadığıma şaşarım!
Sen tabutun içinde,ben toprağın üstünde.

EY TANRI DAĞLARININ GÜZELİ!

Senin adınla dolu odalarım var,
Her köşesi yokluğunu fısıldar,
Tanrı Dağlarına uzanan yolların üstünde,
Rüzgarla yarışan acılarım var....

EY TANRI DAĞLARINDA KALAN SEVDAM !

Geceleri yüzünü ararım karanlıkta,
Gündüzleri rüzgar götürür sesini uzaklara,
Belkide başka bir yerde başka baharda,
Sen yine gülersin,
Bir nehrin kenarında,
Savurursun saçlarınını,
Narın’nın soğuk rüzgarında.

EY TANRI DAĞLARININ SOLAN GÜLÜ !

Seninle öğrendim ölümün sessizliğini,
Seninle öğrendim çaresizliğin ismini,
Seninle öğrendim sensizliği....
Tanrı Dağlarına bakarım,
Orada bir ışık ,yol ararım,
Yaşarım Nurgül,üm yaşarım,
Günahınla yaşarım!
Ölen kimmiş ,görmeyen göze şaşarım.

EY TANRI DAĞLARINDA YATAN SEVDAM !
Kendime gelemedim,gelemeycem belkide!