Böyle mi solarmış bir şehrin çehresi
Şimdi görseniz onu, tanıyamazsınız...
Ne çıngırak ne parkta şen çocuk sesi
Artık hiçbiri kalmamış, duyamazsınız...
Tarifsiz bir donukluk her anımızda
Bilinçaltlarımız da göçük altında...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta