Küçüldü küçüldü kabuğundaki zaman
Bir çatlaklık verir olgunluğuna
Bir veda gibi değil bu gidişler
Biraz masum ihtiraslı
Dallarımda kuşlarla bahara uzanan
Bir yolculuk belkide kimbilir
Göçük evlerden, yoksul sokaklara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta