Soguk bır kıs günü tanıdım senı…
Ilıl ılık ısıttın ıcımı…
Gözlerinin derınlıgınde kaybolmuştu yüregım…
Ayaklarım yerden kesilmiş,
Esiyordu kavak yellerim…
Çok zaman geçti…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sevgili arkadaşım,bir hayat mücadelesinde çekilen çiler, birde sevipte sevildiğini sandığın.ama gerçeklerde verdiğin değerlerin karşılığını bulamamaktır enzoru.Bu zorluklardır bizleri ayakta tutan. yıkılmadan dim dik ayakta kalabilmek için,inadına gülümsemeliyiz ,(.............)yüzlerinekarşı. yıkılmadığımızı anlamalılar..ve utanmalılar bakarken yüzümüze.
kalemine sağlık, çok güzel, duyguları dile getiren güzel bir şiir olmuş. selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta