herkesin unuttuğu, kullanmadığı kelimeler
vurunca kıyıya, insan kalbini
incindiği yerden terziye diktirir.
sevgisizlik başlıca yaşam kaynağıyken
bu coğrafyada ummak
boşluğu kapatmak için verilmiştir
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta