Bu kaçıncı yaşamım bilmiyorum, en az üç yüz asır görmüş gibiyim.
Resullerin uğradığı bozgunlarda ben de vardım, Îbrahîm ile birlikte Rabbî aradım, Îbrahîm öldü yası bende kaldı. Îsa gerilirken çarmıha kalabalıkların arasından sıyrıldım, Îsa öylece orada... Sonra ırkımı gördüm; yüzyıllardır bir çarmıhın arasında, çar mıh. Gerildikçe işkence, gerildikçe ölüm...
Her ölen tekrardan kaldırıyordu başını yeniden ölmek için.
Dünya sıratından çelmelerle alaşağı ediliyordu halkım.
Atılmış veya atılan hiçbir ok beni ıskalamıyor artık, hepsi tam isabet.
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta