Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

af et beni beni beni
seviyorum seni seni
gönlün bir ricasıdır bu
elden bir şey gelmeyince...

zamanın kahrı bitmiyor

Eh be dünya...
Neler sardın sen başımıza?
İşte geldik gidiyoruz
Neticesini?
Ne sen sor
Ne de ben söyliyeyim!

Kis bitmek istemiyor
Gitmemeye direniyor
Ama ne yapsin mecbur
Bahar kapiyi caliyor

Hafiften bir kimildama

Sen bakinca anladim
Bir bakis neler anlatirmis
Gözlerin gözlerimi
Esir gibi baglamis

Mahkemesiz mahkum etmis

Icimi sardi bir hüzün
Ismini duyunca o gün
Nasil unutsun ki seni?
Senlen yaralanmis gönlüm

Gece olur yaslar tutar

Gönülsüz sevdaya
Ask diyemem ki
O bile bana
Ugramadan gitti

Kendi kendime ben

herkes düşmüş
kendi derdine
tutanacak dal arıyor
kimi hayalinde
kimi esaretinin eserinde
gönül aç

Bakan gözlerin görmüyorlarsa
Nasil bileceksin sevdigimi?
Agzimdan,dilimden fayda yok
Yari yolda ektiler hep beni

Askin karsisinda boynum bükük

Gidiyorum gecenin karanliginda
Gölgem bir önümde bir arkamda
Eslik ediyor bana
Attigim her adimda

Bir ara duruyorum

Seni sevince sandim
Tüm dertlerim bitecek
Megerse cok yanilmisim
Nerdeyse beni delirtecek

Üzüntüm yaslara sürünürken