Kimse çiçekleri düşünmüyor bu kentte, Nağralarım çarpıyor gök kubbeye ve yayılıyor âleme sesim. Yalnızlık senfonisi hazır; Çiçekler ölü... Toprak neyi kabul eder üstüne?
İlahi bir sancı dolanıyor tenimde, Rabbin nefesi damarlarımdan taşıyor. Ey kapılarını çaldığım şehir; Gör ve anla beni! Her yanım yarım, Her yanım yangın...
Avluya bırakılmış bir hüzün kaldı üstümde, Hayır, yüzüne lafım yok bu şiirde. Saçlarımda geziniyor bir el, Ölüm bizi kucaklıyor.
Selam veriyor diyarımın yolcuları, Ormanlar çiçeklere soruyor: "Bu kulları hangi dala asmalı?" Ve anılmalı hasrete çivi çakan her ömür, Güçlü ağıtlar yakılmalı Evlatsız annelerden kalan...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta