Bir takvim yaprağı gibi duruyor
Bütün duvarlarda o nisan.
Gözlerini gökyüzü sanırdım o zamanlar
Hiç unutmam.
Lekesiz bir rüzgarın savruluşunda
İkindi vaktine dönüşüyordu zaman.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ellerinize sağlık insan ruhunda çok güzel bir tat bırakan eseriniz için teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta