Üstümde zamanın onarılmaz kesiği
Derindir baktığım her avuç su
Belki bir kömür ocağı karanlığı
İçinde umutla bekleyen göçüğüm
Ölümün değil benim/gözlerindeki unutuluş
Sonrası kalıyor hiç olmayandan
Dinlemek bir gece gibi sessizliğini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta