Aklımın küfü mü bu gördüğün sanki, bi nevi tadına döndü.
Gayretin ödülü ekilen kaktüsken bademler yaprak döküyordu.
Sonbahar güneşi silerken gözlerde ki kiri, ayakta olmak fenalıktı, beyaz bezler gökyüzüne kalkardı.
Ateş bacayı çoktan sarmış ilk yaklaşan yanmaya gelendir.
Dedi,
Asma altı hatır belası satır aralarında kaldı, onca acı içinde yanakları keman çalardı.
Esen sinirinin dikine koşan bı kadın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta