14.08.2000 İstanbul Güngören Hastanesi
Toz tutmuş çerçevem, resmime leke sürmeden;
Hiçbir kir bulaşmamış meğer hatıralara...
Kirli ellerin camıma değen ellerinden,
Sıyrıldım pâk sunulmak adına sanatkâra!
Hayalim vardı, hayal üstü inşa edilmiş,
Göç altında kalan dünyanın imdat sesinde!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta