7 Aciz insan oturuyor karşınızda
biri hıçkırıklar söndürmüş kalbine mutlulukların getirdiği hüzünleri saklamış.
diğeri mutlu ama mutluluğu kelimelerle yetişmiş sadece, mutlu ama nefessiz mutlu ama kimsesiz
en sonda oturan kişi;
kimse onu istemiyor sanıyor belki
ya da kimsesizlik nedir iyi biliyor. Kimsesizlik gözlerindeki feri götürmüş kendisiyle giderken
şen kahkahalar atıyor biri;
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Çok teşekkürler
Her zaman bu ruh durumunda değilim beyefendi adı üstünde şiir,şiiri bir kalıba sokmak yanlış o an hangi durumdaysam ilham nerden geliyorsa yazıyorum
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Çok teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta