Yine o karanlık tabloyu duvara astık,
Düşsel bir avuntuyla omzumuzda yalnızlık.
Görünüyordu oysa orada olduğu gibi;
Seninleyken hissedilen uzaklık gibi...
Bu şehrin son ışıklarından kopan göz ağrısı;
Şimdilerde bir ötenin günlük tasası
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta