Tabiat Ana Şiiri - Şafak Bayrak

Gölgesinde büyüdüğümüz;
Yanıyor yeşilin kalbi.
Alevler yakıyor tüm dalları,
Alevler göğe uzanmış.
Bir sincabın yuvası,
Bir karıncanın kovuğu,
Bir kelebeğin ilk kanat çırpışı,
Dallarında meyveler, mis kokulu çiçekler,
Taş kömürüne döndüler.
Kuş çığlıkları gömülmüş dumana,
Yavru ceylanların bakışları,
Artık yalnızca küle karışmış.
Rüzgar, acıyla savuruyor yaprakları.
Bulutlar, kızıl gözyaşları döküyor.
Nice vicdanlar kör, nice kulaklar sağır.
Nice diller sus pus.
Bilirim ateşle imtihan ağır.
Hey Hat!
Karanlıklar gizliyor, kirli elleri.
Bir annenin şevkati, yakılan.
Binlerce canın nefesi.
Şunu herkes bilsinki,
Sabırlıdır Tabiat Ana.
Filizler çıkarır, küllerin bağrından.
Sevgiyle, Aşkla..