Sabır şükür Şiiri - Kemal Tekir

Sabret,şükret derler halka,
Sömürgenler asalaklar,
Bencil aç gözlü arsızlar,
Arsız doyumsuz varsıllar.

Kendileri hep zevk, sefa,
Sürer ,keyf çatar varsıllar.
Nerde akşam ,orda sabah
Güler eğlenir oynarlar.

Cefayı çeken fakirler,
Öksüz ,garip ,kimsesizler.
Kıt kanaat geçinenler,
Dar gelirli emekçiler.

Varsıl cenneti dünyada,
Yaşar bollukla refahla
Yoksul sanki cehennemi,
Yaşar kıtlıkla dünyada.

Sistem korur varsılları,
Korur kollar hep onları,
Fakirdenalıp zengine,
Aktarır hep kaynakları.

Sabır derler, dişini sık,
Şükür derler, boynun bük,
Hakkını arama sakın,
Emekçinin sırtında yük.

Adaletin terazisi,bozuk,
Eğilmiş hep yana yana,
Güçlünün sözleri kanun
Zayıflar kalır arada.

Bir lokmaya razı eder,
Bin lokmayı yutar onlar,
Emekçilern sırtından,
Saray saltanat kurarlar.

Ne vicdan var ne merhamet,
Kör olmuş gözler hırs ile,
İnsanlık kaldı mı dersin,
Vurguncu kara düzende.

Böyle gelmiş gitmez böyle
Döner bu devran tersine.
Mazlumun alıan ahı,
Çıkar aheste ,aheste.

Ama bil bu çark kırılır,
Gün gelir hesap görülür,
Bir kıvılcım yeter bazen,
Karanlıklar da sökülür.

Uyanır doğrulur halk,yerden
Kırar zincir, bozar düzen,
El ele omuz omuza,
Kurar adil hakça düzen.

Adil bir düzen kurulur,
Adalet yerini bulur,
Ne aç kalır ne de yoksul,
İnsan onurla doğrulur.

Sabır artık boyun eğmek,
Şükür artık susmak değil,
Hakça, eşit bir dünyada,
Yaşamak sürünmek değil.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi