Suzidil Şafak Şiiri - Filiz Kalkışım Çolak

şafak her ağladığında sessizliğime
sende parmak uçlarımdan çıkan nefesimden bana dağıl

bil ki telaşında, göğsümün incinir kanatları
gitmelerinden bir çelengin getirir
yetmiş dokuz bozgunlarını

ölüm esleri geçer uykularımdan
düşer baladından Mahsuni
çarpar sedeflerine uğultularım
kulağımda rüzigar
alır basıncından uçurumlara bırakır senliğimi

nâar da şebnemli bakışların ahulanır yadıma
kızamık yeldalar doğurur nefesini
yırtıklarından gecenin ilişir yüreğine ten
keş naralar yamar karanlığı
bir delinin son oyunu bozar günlükleri
iner perdelerden yarasalar
ölüm kekeler kan doğranan seceremi

ahh!yarım elma suları içtiğimiz filizlerimizde
kırılır ışığı gülüşlerinin
hayalini tutan mızraplarımda vurulur güvercinler
toprak kokusu tekler nabzımda
yosunlarından çilemde bir tutam sürer ah’larımı

abdest tutar vakit
kubbelerde olgunluğu cemrelerin
açılır yüzgörümlüğü gençliğin
Berzah akar saçlardan
iki damla yaş kaçırırım ucunda sayıkladığın güllere
ayılmaz düetler sevgili ayılmaz
sonsuzluk kundaklar bahçende koşturan sevinçleri
aşk susar
mailerine ektiğim berraklardan köpüklü sevişler çarpar kucağını!

'Yarpuz sayı 37'