Suyu Çekilen Şiiri - Ömer Gümeli

Ölümün kokusu yayılınca alana
Elden ayaktan asılıp duran bıkmadan
Öyle bir çağırır ki bedeni
Analar bubalar usulcana gidiverir bazı

Hiç olmayanın hiçliğinden gelen ve dalga dalga yayılan çaresizlikle tanıştığında
Ceset var tabutta amma cesedin kalbi de vardı
Anlıyor musun

Uzaktan belli belirsiz cıvıl cıvıl bir aydınlık sürekli
Parıldıyorken onlara doğru koşamamanın
Kalp atar atmasına emme
Ölüm korkunçluğunun kıyısındasındır
Toprak atarken kuyuya

Hoca Allahu Ekber ulur nafile
Duymazsın
Hiç birini bilemeden niceye gittiğini
Ölüler çoğalır durmadan
Dayılar amcalar
Kabir hiç durmadan mezar kusar

Ne yana baksam yoğun ve yağır bir gitti dönmeze kokusu
Olmamalı derdim kendime
Uzaklardan el sallayan parıltının faydası nasıl olmaz
Olmamalı derdim durmadan
Kendine bile faydası yok olduğunda ayaydının
Yüzden umut filizlenmiyor dediydim
Bubamı gömerken
Önce cesetti
Bir müddet sonra kalbi de durdu
Çok kokmuştu... / Siem Reap Günlüğü