Suyu Berrak Akar Şiiri - Salim Erben

Suyu Berrak Akar

Sessiz akşamın soluk ışığında
Göğün mavisi toprağın kokusu
Gölgenin yuttuğu karanlıkta
Yamaçlara yaslanır Akçakışla

Rüzgâr orman içinden ağır ağır gezer
Her yaprak bir sır fısıldar geçeye
Dağ sandığın dost bildiğin seni ezer
Unutmaz yürek birikmiş acılar gizler

Bir derenin sesinde duyulur köyün aşı
Suyu çakıl taşlarına türküler söyletir
Her kıvrımında bir sevda çatık aşı
Her gurbetçi saklar gözünde ki yaşı

Güneş batarken göğe kızıl bir mendil bırakır
Gecenin ilk yıldızı düşer çamların ucuna
Ve ben bilirim ki o yıldızın altında
Bekler yaşlanmamış çocukluğum
Tırnakları toprağa bulanmış yüzünde özgürlük

Adın bile insanın ruhunda yankı bulur
Bir görüş bin hatıra olur
Ve bir soğuk su serinliği varsa
Dönüşleri sevinçtir gidişleri ağır
Çünkü kalanın kalbi ormanda
Gidenin yolu hep başın yaylada

Ne zaman bir kuş süzülse gök yüzünde
Bilirim ki kanadında köyün resmi var
Ne zaman rüzgâr dokunsa yüzüme
Bilirim ki içime hâlâ senin adın akar
Ey akçakışla sessizliğin türküsü sen
Toprağın duası ormanın gümbürtüsü
Ataların öz yurt kıldığı
En eski cümlesi

Salim Erben