Suya Düşen Cemre Şiiri - Esma Özdemir 3

Yine gün akşam oldu...
Herşey adeta yitip gidecek!
Grup renklerini binbir çeşit ile
Saldı ufuklar boyu yine
Güneş batmak üzere...

Bu güzel dünya da işte
Geceye gebe..
Simsiyah bir çarşaf gibi
Bütün güzelliklerin üstüne
Karanlık basmak üzere!

Mevlâna'nın o efsane şiirinde
Olduğu gibi hani:
"Dünle beraber göçüp gitti
Cancağızım
Ne kadar güzel söz varsa
Düne ait...
Şimdi, yeni şeyler söylemek lazım"..!

Evet! Herşey bitti..!
Herşey yok olmak üzere...
Bir tek sen varsın şimdi
Havada
Toprakta
Ateşte
Ve suda...
Neredesin ah şimdi, nerede?
Bütün mevsimleri ısıtıp
Damarımdan
Kanımı tutuşturan cemre?

Bir tek sen
Esen rüzgârda
Buğuda ve siste
Kirpiğimin ucunda
Yastığımın nakışında, neminde

Bağımda, bahçemde
Açmayan gülümde
Ötmeyen bülbülümde
Dudağımda, kuruyan dilimde
Nefesimde.

Sinemin orta yerinde
Kalbimin baş köşesinde
Ve bundan böyle hiç
Çıkmayacak olan sesimde
Gümüşten kıpkızıl bir tepsi gibi
Masmavi gözlerimin
Ufuk çizgisinde...
Ezelden ebediyete
Doğudan batıya, sen!

Ey! benim akkorlar içinde
Sabahtan akşama kadar
Yanan güneşim!
Bir tek sen varsın işte
Kalbimin titreyen
Sonsuzluk denizinde...