Şuurun Yolculuğu Şiiri - Aysel Eğrek

Kolay mı sanırsın insanı anlamak, yaşamak?
Doğruyla gelsen de bir “hayır”la yıkılmak…
Gerçek yüzler çıkar, yalan maskeler düşer,
Susa susa yanarsın, kül olup savrulansın....

Hakikati çarparsın kör olmuş suretlere,
Duymazlar, “yalan dünya” der geçerler yine....
Dünya yalan değildir, yalana meyleden insanlardır..,
Ne kıymet bilirler, ne bakarlar nede görürler...

“Doğru yol bulunur” dersin, umut yanar her an,
Bir saniyelik savaşta harap olur zaman......
Kendine mi yanarsın, onlara mı bilinmez,
Kalbindeki hürmeti anlatamaz lisan....

Bir bir öğretir hayat yalan yüzlerini,...
“Bir kişi bari doğru olsun” istersin çekersin içini....
Lâkin zor bulunur sadâkat ve samimiyet,....
İncinse de gönlün, imtihan dersin yine kendine...

Bir dost gerek insana, özü sözü bir olan,
Yüzüne güneş gibi doğan, karanlıkta nur olan....
Menfaatle eğilmeyen, rüzgârla savrulmayan ,
Hakikatte omuz veren, yüreğine merhem olan....

Yalnız kalırsan korkma, bu bir terbiye yoludur,
Her yara bir derstir, dünya imtihan okuludur...
Aklını gerçeğe yasla, kalbini doğruluğa aç,..
Bil ki insanı yücelten içindeki şuurudur....

Uyan ey insan, aldanma geçici heveslere ..
Hakikat ilimledir, düşme kör nefeslere....
Kendini bilki bulasın doğruluğun izinlerini..
Şuurla yürüyen varır ebedî hayata ...
Geç kalma ey nefs .... geç kalma uyan ...