Süt Kokulu Hasret Şiiri - Fatma Soylu

Henüz koklamadan soldu gül yüzün
‎Kalbimi söküp de nereye gittin?
‎Gönlüme ekildi bitmeyen hüzün
‎Boynunu büküp de nereye gittin?
‎
‎Süt kokusu vardı beyaz bezinde
‎Cenneti gizledin mahsun yüzünde.
‎Bırakıp anneni hasret közünde
‎Dünyamı yakıp da nereye gittin?
‎
‎Boş kaldı beşiğin, odan buz gibi
‎İçimde bir sızı, keskin tuz gibi
‎Yarım kalan o en tatlı söz gibi
‎Dilimden akıp da nereye gittin?
‎
‎Dünyanın ne tadı ne rengi kaldı
‎Gözümün ferini karanlık aldı.
‎Ecel seni benden zamansız çaldı
‎Efkarı takıp da nereye gittin?
‎
‎Daha büyüyüp, adam olacaktın
‎Sen kollarımda nefes alacaktın.
‎Hani gönlüme huzur salacaktın
‎Hançeri sokup da nereye gittin?
‎
‎Kaderin torbası, kederle doldu
‎Gül yüzlü evladım, bak nasıl soldu.
‎Bu feryat mahşere bir köprü oldu
‎Anneni yıkıp da nereye gittin?
‎
‎Musalla taşında canımsın benim
‎Boynu bükük kalan dünümsün benim
‎Gözyaşımda donan yönümsün benim
‎Toprağa bakıp da nereye gittin?
‎
‎