Sen bir han, bense bir yolcuyum
O kadar yorgun ve susuzum ki
Ne ırmaklar, ne de deryalar giderebilir
Senden başka, susuzluğumu
Ne bugünüm var, ne de yarınım
Sadece; umutsuz bir sonu bekliyorum
Bir yağmur tanesi ya da, bir ağaç olsaydım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta