sular seni çağlıyor Berivan
gözlerin ölüye can veren birer tılsım
Kısır rahimler filizleniyor hüsranından
Analar seni doğurmak istiyor
Büyüsünde günahlar büyüyor gecenin
firuze zerafetinde inciniyor bakire kadınlar
sühanının sönüyor şavkı utancından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirlerinizde öyle etkileyici çağrışımlar var ki etkisinden çıkamıyorum. +10
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta