Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Başından sona kadar imrenerek okuduğum şiirinizi, son mısra yerle bir etti. Böyle güzel bir şiiri, böyle çirkin bir finalle süslemek nereden aklınıza geldi?
Yinede sizi kutlarım. Son mısra hariç.
Sevgili Olgun Ekinci ; yerden göğe haklı yakınmalarında . Sanatçı duyarlılığı ve tepkisi bunca uygun zeminler adımlanırken dahi yeterince ses vermiyor . Ses verenler, duyuranlarda hemen linç cellatlarına malzeme oluyor .
Ancak gene de şiirin genel estetiğine (haklı olmasına rağmen bence) uygun düşmeyen son dizesi 'koluna girmiş iki kişinin arasından bağırır gibi olmuş'...
Ötesi için kutluyorum hem şiiri, hem kaleminizi ...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta