Susunca Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Ah be bilir misin sen
Bir sen dolar boşalır
İşte bak şuraya
Götür avcunu
Biraz daha sola
Sol yanıma
Akşamın telaşında
Hani koşuşturup eve varma çaban var ya
İşte o anlar
İşte o anlar
Gelirsin tam da aklıma
Gönül bağırır bin kez sen
Duymazlar
Mecnun sesini
Mecnun duyar
Sen körsün
Ben kadar korkak
Nankör
Elim varmaz aramaya
Tersler, savuşturursun başından
Korkarım, korkar
Haliç’in kıyısında
Galata’da
Kaç kez kaybettim seni
Son sehpa devrilecekse
Daha sonra, sonraya
Birazcık içinde ben varsa
Ne olur bu kez
Yok
Yok deme bana…
Ne kadarda alık bir adamım
Sonunu bile bile
Aradım
Merhabadan hemen sonra
Birden bire
Gözünün içine sokarcasına
Hatıralardan bahsettim
Sen sustun
Susma
Yine yok de
Olmaz, asla de
Sustun
Ahenksiz, buğulu
Boğuluyorsun
Iğıl bir akıntıda
Sehpa devrildi
Haliçte kaybetmiştim seni
Boş bir bekleyiştin
İçime
Ta derine gömdüm
Yok, bir cevaptı
Sustun
Yürüyen bir mezarlığım şimdi