Işıklar yavaş yavaş sönmeye başladı
Yüzüme vuruyor yağmurun nefesi
Kulaklarım dayanmıyor bu acı uğultuya
Sussun her şey, susun artık
Korkuyorum,
Her adımımda daha da korkuyorum
Nereye gidiyorum, ne yapıyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu güzel şiir Ahmet Arifi hatılattı yüreğinize sağlık dostum ne güzel
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta