Hayatla olan ilişkim sığ bir derede boğuluyor gibiyim
Benimde vardı sırtımı dağ yapıp sığınan Göğsümü siper yaptığım insanlar
Ama ne oldum değil ne olacağım demek gerekiyor
Merhametimin oyuncağı olunca bunu da öğrendim
Hayatta düşerken sana ilk çelme takanlar Elinden tutup kaldırdıkların oluyor
Öğrenmenin yaşı yok acıyla bunu öğrendik
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta