Sustum, bir ateşkeste bırakılan silahlar gibi,
ki onların patlamasıydı zaferleri kazandıran.
Şimdi o zamandır ki, yaşam perdesinden sızan,
Ne gökleri yırtarak patlamak,
ne de sadece kendinle konuşmak,
çok uzak görünür çare sağlamaktan.
Düşüncelerim sökülmekte sorular yükselmekte aklımdan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta