Susmayı Ögrendim Şiiri - Ferhat Parlak

Bazen bir ilişki kavga ederek bitmez.
Bağırışlar, kırılan kapılar olmaz.

Sadece bir gün bakışlar uzaklaşır,
ses değişir,
ve insan yanında olan kişiyi kaybettiğini anlar.

Bazı aşklar bitince küçülmez.
İçeride daha ağır bir yere yerleşir.

Susmayı Öğrendim..

Ben seni sevmekten vazgeçmedim,
sadece susmayı öğrendim.

Gidişin öyle birden olmadı,
önce bakışların uzaklaştı,
sonra sesin.

Bir gün yanımdaydın
ama artık benim değildin.

İnsan bunu nasıl anlıyor biliyor musun?
Sarılırken bile
iki kalp arasına
ince bir soğukluk giriyor.
İşte orada başlıyor ayrılık.

Biz kavga ederek bitmedik.
Keşke öyle olsaydı.
Bağırıp çağırsaydık,
kapıları çarpsaydık.
Belki o zaman
içimde bu kadar ağır kalmazdı adın.

Sen “böylesi daha doğru” dedin.
Doğru kelimesi
hiç bu kadar can yakmamıştı.

Ben sana kızamadım.
Çünkü en çok seni sevdiğim yerden kırıldım.
İnsan sevdiğine öfke duyunca
kendi kalbi acıyor.

Hatırlıyor musun,
“ne olursa olsun bırakmam” demiştin?
Ben o cümleye yaslanmıştım.
Meğer bazı sözler
söylendiği gün kadar yaşıyormuş.

Şimdi sokakta yürürken
birine benzetsen seni,
içim bir an duruyor.
Sonra devam ediyor hayat.
Ama eksik.

Ben seni unuttum demeyeceğim.
Yalan olur.
Sadece adını içimden
daha sessiz söylüyorum artık.

Çünkü bazı aşklar
bitince küçülmez,
içeride ağırlaşır.

Ve ben
bu ağırlıkla yaşamayı öğrendim.

Ama şunu bil:
Ben seni sevdim.
Yarım değil,
çekinmeden.

Kaybeden kim oldu bilmiyorum.
Ama eksilen
ikimizdik.