İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Öyle susmayıp da sohbet etmenin, dertleşmenin; içinden geçenleri, yaşadıklarını paylaşmanın iyi birşey olduğunu düşünürken...tam kendini unutmuşken...birşeyler olupta içe pişmanlık çökmese...
İşte o zaman kendini ifade etmenin değil sadece kendini hissetmenin ve Varlığımızda ve Evrendeki Mevcudiyetle kalp diliyle konuşmanın daha güzel ve pişmanlıksız olduğunu anlıyor...İstediğin kadar istediğin gibi konuş onunla!...Sınırsızca...Utanmadan...Çekinmeden...Korkmadan...Kırılıp Kırmadan...
Kendimize gelmek dileğiyle!...
Bazen susmak en güzeli birçok şeyin farkında olsanda
Aranır bir insan bir insanı,
Arar bir insanı bir insan..
Ama susmadan söylenemiyor tüm bunlar..harika dizeler :)
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta